Netopwekking

Netopwekking is een term uit de Nederlandse energiewetgeving die verwijst naar de netto hoeveelheid elektriciteit die voortkomt uit een opwekkingsinstallatie en beschikbaar komt op het elektriciteitsnet. De term wordt doorgaans gebruikt bij huishoudelijke en kleine bedrijfsmatige decentrale opwekking, zoals zonnepanelen en kleine windturbines. Nettoopwekking is het resultaat van de bruto productie van de installatie verminderd met het eigen verbruik op de locatie en, afhankelijk van de specifieke regeling, met verliezen die aan de opwekker kunnen worden toegerekend. In de praktijk betekent dit dat niet alle geproduceerde elektriciteit noodzakelijkerwijs aan derden wordt geleverd; een deel kan worden verbruikt in het eigen gebouw of de installatie en op die manier invloed hebben op de bedragen die bijvoorbeeld via belastingen, heffingen of subsidievoorwaarden in rekening worden gebracht.

Metingen en registratie: de nettoopwekking wordt doorgaans gevolgd via slimme meterdata en/of kalibratie van meetpunten door de netbeheerder. De regeling rondom nettoopwekking is in verschillende beleidskaders vastgelegd en kan per regeling verschillen. Voor decentrale opwekking is nettoopwekking een belangrijke basis voor het berekenen van financiële en fiscale voordelen, maar ook voor verantwoording ten opzichte van netbeheerders en energieleveranciers.

Samenvattend is netopwekking een manier om te spreken over de feitelijk beschikbare elektriciteit uit decentrale opwekking, nadat eigen verbruik en relevante verliescomponenten zijn verrekend. De specifieke berekeningen en definities kunnen per programma of wetgeving verschillen.