Isolatietests

Isolatietests zijn laboratoriumprocedures die gericht zijn op het isoleren en identificeren van micro-organismen uit klinische of milieuproeven. Het doel is om een zuivere cultuur van één organisme te verkrijgen en vervolgens de identiteit, kenmerken en eigenschappen daarvan vast te stellen, zoals antimicrobialums susceptibiliteit en virulentiefactoren. Isolatietests spelen een centrale rol in klinische microbiologie, voedselveiligheid, milieubemonitoring en epidemiologisch onderzoek.

De belangrijkste methoden omvatten cultuur op selectieve en differentiële media om afzonderlijke kolonies te verkrijgen, gevolgd door morfologische observaties en biochemische testen. Moderne identificatietechnieken zoals MALDI-TOF-massaspectrometrie en moleculaire methoden (PCR en sequencing) vergroten de nauwkeurigheid en snelheid van identificatie. Genotyperingsmethoden zoals MLST, PFGE en whole-genome sequencing worden gebruikt voor gelijktijdige typing en surveillance. Voor antibioticaresistentie worden susceptibility testing-methoden toegepast, zoals disk-diffusion, broth microdilution en E-test, met interpretatieve criteria van guideliness zoals CLSI of EUCAST.

Het proces omvat meestal: correcte monstername en transport, eventueel verrijking bij moeilijke organismen, uit plate techniek om een zuivere cultuur te verkrijgen, identificatie en vervolgens karakterisering van kenmerken zoals resistentieprofielen en virulence factoren. Resultaten ondersteunen de diagnose van infecties, begeleiden behandeling en dragen bij aan beroepsbrede surveillance en outbreak-onderzoek.

Uitdagingen omvatten contaminatie, moeilijkheid bij het isoleren van snelgefetes organismen, interpretatie van verwante soorten en biosafety- en kostenoverwegingen. See also: bacteriologie, microbiologie, antimicrobiële susceptibiliteitstesten.