Instrumentclassificatie
Instrumentclassificatie, of het categoriseren van muziekinstrumenten, is een systematisch onderzoek naar de gemeenschappelijke eigenschappen van muziekinstrumenten om een logische indeling te creëren. Deze classificatiesystemen bieden niet alleen een overzicht van instrumenten, maar ondersteunen ook opnameopstellingen, muziektheorie en instrumentontwerp. De klassiekste en meest algemeen gebruikte methode is het systeem van Hornbostel en Sachs, ontwikkeld in 1914. Het systeem verdeelt instrumenten in vijf hoofdcategorieën: klankvinders, lichtheffen, lommel, toets en alfabetisch gespannen strings, en behoort bij de eerste drie lagedefinierde klankproduction. Deze hoofdgroepen worden verder opgesplitst in subcategorieën, waardoor een hiërarchische structuur ontstaat die de elektronica, percussie en aerodynamiek van instrumenten omvat.
Binnen de westelijke muziektheorie en conservatoria wordt instrumentclassificatie vaak gebruikt om keuzes te maken bij compositie
Instrumentclassificatie is ook nuttig in archiefkundige en bibliografische verpra's. In musea met instrumentrons worden objecten ingedeeld