Informatiehiding

Informatiehiding is een ontwerpsprincipe in software engineering waarbij de details van de implementatie van een module verborgen blijven voor de rest van het systeem. Het doel is een duidelijke en stabiele interface te bieden, zodat veranderingen in de interne werking zonder gevolgen voor afnemers mogelijk zijn. Het begrip werd onder andere geponeerd door David L. Parnas in 1972 als onderdeel van zijn werk aan modulariteit en reconstructie van softwaresystemen.

Kernideeën: een module levert een beperkte set van functionaliteiten via een interface en verbergt zijn interne representatie, data en algoritmen. Door encapsulation en afgrenzing wordt de koppeling tussen onderdelen verminderd (losse koppeling) en wordt onderhoud en evolutie vergemakkelijkt. Het verlaagt ook de kans op foutjes door afhankelijkheden van interne details.

Technieken: gebruik van private gegevens en publieke methoden, abstracte datatypes of opaque types, duidelijke API-contracten, en het beperken van directe toegang tot intern geheugen. In programmeertalen met formele access control gebeurt dit via private en public leden; in talen zonder dergelijke mechanismen wordt informatiehiding bereikt via modules, interfaces en goed gedocumenteerde API's.

Voordelen en overwegingen: informatiehiding verhoogt modulariteit, onderhoudbaarheid en testmogelijkheden en maakt het eenvoudiger om verschillende implementaties te wisselen. Nadelen kunnen zijn dat overmatige hiding het ontwerp complex maakt, de API onnodig beperkt of de prestaties beïnvloedt. De juiste balans hangt af van de context en vereisten.