Glasdikte

Glasdikte, ook wel glasdikte genoemd, is de afstand tussen de twee gezichten van een glasplaat en wordt uitgedrukt in millimeters (mm). De dikte bepaalt onder meer de sterkte, het gewicht, de werking bij energie- en geluidsisolatie, en de veiligheid van het glas in verschillende toepassingen.

In de bouw worden vooral standaarddiktes gebruikt, zoals 3, 4, 5, 6, 8, 10, 12, 15 en 19 mm. Per toepassing komen andere diktes voor: dunner glas voor interieurelementen en ramen, dikker glas voor gevels, deuren en balustrades, en dikkere combinaties bij gehard of gelaagd glas. Laminated glas (glas met een polyvinylbutyrall interlayer) en gehard glas hebben vaak hogere sterkte en veiligheid dan gewoon glas. Bij dubbel glas bepaalt de combinatie van twee ruiten en de tussenruimte samen de totale constructie-eigenschappen.

Veiligheid en regelgeving spelen een belangrijke rol bij de keuze van glasdikte. Voor toepassingen waar breekveiligheid vereist is, zoals glazen deuren, balkonhekken of goedkope gevels, wordt vaak veiligheidsglas toegepast (gehard of gelaagd). Bouwvoorschriften en normen (zoals Europese of nationale normen) geven vereisten voor minimale diktes en type glas afhankelijk van de belasting, hoogte en impact.

Bij het ontwerp houdt de glasdikte rekening met belastingdoorbuiging, gewicht en bevestigingen. Zwaarder glas vereist sterkere raamkozijnen en betere ondersteuning. De dikte beïnvloedt ook de kosten en de installatiegemak; dikker glas is duurder en zwaarder te hanteren. Geschikte diktes worden daarom bepaald door functionele eisen, regelgeving en praktische uitvoeringsaspecten.