Draaimomentregeling

Draaimomentregeling is een vorm van regeltechniek die gericht is op het bepalen en bijstellen van het draaimoment dat een roterend systeem levert. Het gaat doorgaans om elektrische motoren en hydraulische of pneumatische actuatoren waarbij het gewenste moment wordt vertaald naar besturing van elektrische of hydraulische input. Het doel is om onder wisselende belasting, snelheid en omgevingsomstandigheden een stabiel en voorspelbaar moment te realiseren.

In elektrische machines is het draaimoment meestal direct gerelateerd aan de stroom en de motorconstante, bijvoorbeeld M = Kt · I voor DC- en bepaalde AC-machines. Daardoor ligt de regulatie vaak in een huidige- of koppelregeling die het gewenste moment genereert door de juiste stroomsituatie in de motor aan te sturen. Voor snelle en decoupled werking worden geavanceerdere technieken toegepast, zoals veldgerichte controle (vectorcontrole) of Direct Torque Control (DTC). Naast sensorgebaseerde benaderingen bestaan er ook sensorloze torque-regelingen die het moment schatten op basis van modellen en metingen.

Regelarchitecturen omvatten doorgaans een moment- (koppel-)regelkring die kan worden geïntegreerd in een sneller stroom- of spanningsregeltraject, mogelijk gevolgd door een snelheids- of positie-regeling. Toepassingen beperken zich niet tot een sector en komen voor in CNC-machines, industriële robot- en transporttoepassingen, servo-aandrijvingen en aandrijfsystemen in automatisering. Voordelen zijn onder meer nauwkeurige en snelle torquecontrole, verbeterde tractie en voorspelbaar gedrag; nadelen zijn complexiteit, kosten en de behoefte aan betrouwbare sensors of estimators en robuuste beveiliging tegen saturatie en wind-up.

---