Databasespecifieke

Databasespecifieke verwijst naar kenmerken, functies en code die specifiek zijn afgestemd op een bepaald databasebeheersysteem (DBMS) en daardoor niet zonder aanpassingen op andere systemen werken. Het tegenovergestelde is database-agnatief of portabiliteitsgericht, waarbij geprobeerd wordt om zo veel mogelijk standaard SQL te gebruiken.

Voorbeelden van databasespecifieke elementen zijn onder meer de syntaxis en functies die verschillen per DBMS, de beschikbaarheid van bepaalde data types, en gerichte optionele uitbreidingen. Denk aan de onderscheidende upsert-ervaring (PostgreSQL met INSERT ... ON CONFLICT, MySQL met INSERT ... ON DUPLICATE KEY UPDATE, SQL Server met MERGE), of de manier waarop limiteren van resultaten wordt geschreven. Verder bestaan er systeem- en prestatiegerichte features zoals PostgreSQL’s JSONB-operaties en GiST-/GIN-indexen, Oracle’s PL/SQL en Oracle-specifieke pakketten, of SQL Server’s T-SQL en temporale tabellen. Ook optimizer hints, opslagstructuren en particioneringstechnieken kunnen DBMS-specifiek zijn.

Voordelen van databasespecifieke keuzes zijn vaak betere prestaties, rijkere functionaliteit en nauwere integratie met het gekozen DBMS. Nadelen zijn verminderde portabiliteit, verhoogde vendor lock-in en extra migratiekosten bij overstap naar een ander DBMS.

Ontwerp- en beheerrichtlijnen benadrukken vaak het belang van duidelijke afbakening: als portabiliteit gewenst is, wordt aanbevolen om zo veel mogelijk standaard SQL te gebruiken en databasespecifieke logica te isoleren achter een abstractionele laag of ORM, en alle databasespecifieke features te documenteren en uitgebreid te testen per DBMS.