Dampventilatie

Dampventilatie is een ventilatiestrategie gericht op het beheersen van vocht in binnenruimtes door vochtige lucht af te voeren en drogere lucht aan te voeren. Het doel is condensatie, schimmel en vochtproblemen te voorkomen, vooral in gebouwen met een verhoogde vochtbelasting, in kelders, badkamers en andere vochtige ruimtes of bij onvoldoende ventilatie.

Dampventilatie kan op twee manieren plaatsvinden. Natuurlijk dampventileren maakt gebruik van opening(s) zoals ventilatieroosters en deuren, samen met de krachten van wind en temperatuurverschillen om luchtstroom te genereren. Mechanische dampventilatie gebruikt afzuigventilatoren en soms een luchtbehandelingsunit om continu of vraaggestuurd vochtige lucht af te voeren en droge lucht aan te voeren. Bij veel moderne systemen wordt vraaggestuurde regeling toegepast op basis van vochtigheidsmetingen, zodat de ventilatie harder werkt bij hogere luchtvochtigheid.

Typische componenten zijn afvoerkanalen, afzuigventilatoren in vochtige ruimten, optionele toevoerkanalen, een luchtbehandelingsunit of ventilatoren met filter, en controlesystemen zoals vochtigheidssensoren en regelingen. Een dampventilatiesysteem kan zowel uitsluitend mechanisch als in combinatie met warmteterugwinning (WTW) werken, zodat het verlies aan warmte min mogelijk blijft.

Voordelen zijn vermindering van condensatie en schimmelvorming, betere binnenluchtkwaliteit en minder vochtgerelateerde schade aan constructies. Nadelen kunnen energiekosten en afgifte van warme, vochtige lucht zijn, vooral bij woningen met weinig hoogwaardige isolatie; daarom wordt vaak gekozen voor systemen met energy-efficientie en, waar mogelijk, warmte-terugwinning.

Onderhoud en naleving van normen zijn essentieel: tijdig reinigen van filters en kanalen, controleren op lekken en blokkades, en afstemming op bouwvoorschriften en aanbevelingen voor vochtbeheersing en binnenluchtkwaliteit.