Botimplantaatcontact

Botimplantaatcontact, afgekort BIC (bone-implant contact), verwijst naar de mate waarin het oppervlak van een implantaat direct in contact staat met botweefsel zonder interpositie van zacht weefsel. Het wordt meestal uitgedrukt als een percentage van het totale implantatsoppervlak dat contact maakt met bot.

Doel en belang: BIC is een belangrijke parameter bij osseointegratie en duidt op de stabiliteit van een implantaat in de botomgeving, zowel in de odontologie als de orthopedie. Een hogere BIC wordt vaak geassocieerd met betere mechanische stabiliteit en langere levensduur, hoewel klinische uitkomst afhankelijk is van meerdere factoren.

Meting en beïnvloedende factoren: BIC wordt doorgaans bepaald via histomorfometrie op niet-gefossiliseerde botsecties, doorgaans in dierstudies. Bij mensen is directe histologie zelden mogelijk; moderne beeldvorming (bijv. micro-CT) kan benaderingen geven, maar levert geen exacte BIC-waarde op. Invloedrijke factoren omvatten de oppervlaktelaagdheid en coating van het implantaat, het ontwerp en de geometrie, de chirurgische techniek, beladingscondities, botkwaliteit en botremodelering, en patiëntkenmerken zoals roken, diabetes en leeftijd. De duur tot meetbare BIC varieert van weken tot maanden.

Praktische betekenis en beperkingen: BIC is gerelateerd aan primaire en secundaire stabiliteit en is relevant voor beladingstrategieën, waaronder onmiddellijke belading. Beperkingen zijn onder meer dat BIC een momentopname is van de interface en geen info geeft over de botdynamiek of de verdeling rondom het gehele implantaat; het vereist invasief weefselmateriaal in onderzoekscontext. Daarom wordt BIC vooral in wetenschappelijk onderzoek gebruikt ter evaluatie van materialen en oppervlaktes.