Antimüllerhormoon

Antimüllerhormoon (AMH) is een hormoon uit de TGF-β-superfamilie. Bij vrouwen wordt AMH voornamelijk geproduceerd door granulosa cellen van onrijpe tot kleine antrale follikels in de ovaria. In mannelijke foetussen wordt AMH geproduceerd door de Sertoli-cellen in de testis en veroorzaakt het de regressie van de Müller-kanalen, zodat vrouwelijke genitaliën zich niet ontwikkelen.

Na de geboorte en gedurende de reproductieve leeftijd blijft AMH voornamelijk actief in de ovaria en blijft het relatief stabiel in vergelijking met veel andere hormonen. AMH-niveaus nemen af met de leeftijd en dienen als een indicatie van de resterende ovariële reserve. AMH wordt daarom veel gebruikt in de klinische praktijk bij evaluatie van vruchtbaarheidsproblemen, bij de planning van IVF-behandelingen en bij het inschatten van de menopauze. Bovendien komen verhoogde AMH-waarden vaak voor bij het polycysteus ovarium-syndroom (PCOS).

AMH kan worden gemeten met bloedtests die serum-AMH-spiegels bepalen. De interpretatie van AMH-waarden vereist rekening met leeftijd, gezondheidstoestand en de gebruikte assay, aangezien verschillende commerciële tests met elkaar kunnen variëren. Omdat AMH niet perfect de kans op zwangerschap voorspelt en minder gevoelig is voor maandelijkse schommelingen, wordt het meestal gebruikt als onderdeel van een bredere evaluatie van de vruchtbaarheid en ovarieel functioneren.

Samenvatting: AMH speelt een sleutelrol in de embryonale ontwikkeling bij jongens en dient als een betrouwbare biomarker voor ovariële reserve en vruchtbaarheidsbeoordeling bij vrouwen, met toepassingen in diagnostiek en behandelingplanning.