Activiteitencoefficiënten

Activiteitencoefficiënten, ook wel bekend als activiteitsfactoren, zijn een concept in de fysische chemie dat wordt gebruikt om de afwijking van het gedrag van een echte oplossing van het gedrag van een ideale oplossing te kwantificeren. In een ideale oplossing wordt aangenomen dat de interacties tussen de moleculen van de verschillende componenten identiek zijn aan de interacties tussen de moleculen van dezelfde component. Dit leidt tot een lineair verband tussen de partiële druk van een component en zijn molfractie, zoals beschreven door de wet van Raoult.

In werkelijkheid zijn de interacties tussen verschillende moleculen echter zelden identiek. Dit kan leiden tot afwijkingen van de wet van Raoult. Activiteitencoefficiënten worden gebruikt om deze afwijkingen te corrigeren. De activiteit van een component in een oplossing is gedefinieerd als het product van zijn molfractie en zijn activiteitencoëfficiënt. De activiteit wordt weergegeven als een effectieve molfractie die rekening houdt met de niet-ideale interacties.

Een activiteitencoëfficiënt groter dan 1 geeft aan dat de interacties tussen de verschillende moleculen sterker zijn dan de interacties tussen dezelfde moleculen, wat leidt tot een hogere effectieve concentratie en dus een hogere partiële druk dan voorspeld door de wet van Raoult. Een activiteitencoëfficiënt kleiner dan 1 suggereert dat de interacties tussen de verschillende moleculen zwakker zijn dan de interacties tussen dezelfde moleculen, wat resulteert in een lagere effectieve concentratie en een lagere partiële druk. De activiteitencoëfficiënt is gelijk aan 1 voor een ideale oplossing. Activiteitencoëfficiënten zijn afhankelijk van temperatuur, druk en de samenstelling van de oplossing. Ze worden experimenteel bepaald of geschat met behulp van theoretische modellen.