vuurput

Een vuurput is een vuurplaats die gevormd is door een gegraven kuil of door een omringing van stenen, bedoeld om vuur te houden voor koken, verwarming of sociale bijeenkomsten. In het dagelijks taalgebruik verwijst het vooral naar een buitenplaats waar men vuur maakt; in archeologie wordt de term ook gebruikt voor oude resten, vaak een kuil met asresten en vuurstenen die duiden op vroegere brandplaatsen.

Traditioneel bestaan vuurputten uit een gegraven kuil die soms is omgeven door een ring van stenen. Bij permanente installaties worden stenen, metselwerk of een metalen ring gebruikt. Moderne varianten zijn onder meer draagbare vuurkorven, ingebouwde tuinvuurplaatsen of buitenhaarden die veiligheid en minder rook geven. Vuurputten kunnen voor hout, houtskool of in sommige gevallen gas varianten onderscheiden worden, hoewel houtvuur het meest gangbaar blijft in recreatieve omgevingen.

Veiligheid en gebruik: kies een open plekje op vlakke ondergrond, ver weg van gebouwen, takken en andere brandbare materialen. Houd water, zand of een blusdeken binnen handbereik en laat het vuur nooit onbeheerd achter. Gebruik droog hout en laat as volledig afkoelen voordat u het afdekt of verwijdert. Inspecteer bij permanente constructies stenen op scheuren en onderhoud metalen ringen om roest te voorkomen.

Historisch en cultureel gezien speelde vuurplaatsen een centrale rol in koken, verwarming en sociale bijeenkomsten. In archeologische context leveren vuurputten inzichten in vroegere huishoudens en leefwijzen. Hedendaagse vuurputten blijven populaire elementen van tuinontwerp en recreatie, met aandacht voor lokale wet- en regelgeving omtrent open vuur.