pulsskodeerimine

Pulsskodeerimine, ofteewel PCM, is een methode voor het digitaal representeren van analoge signalen. Het proces omvat drie belangrijke stappen: bemonstering, kwantisatie en codering. Bemonstering houdt in dat het analoge signaal op regelmatige tijdstippen wordt gemeten, waardoor een reeks discrete waarden ontstaat. Kwantisatie is het proces waarbij deze gemeten waarden worden afgerond tot een vooraf gedefinieerd aantal discrete niveaus. Elk van deze niveaus wordt vervolgens toegewezen aan een unieke binaire code.

Het resultaat is een digitale representatie van het oorspronkelijke analoge signaal, bestaande uit een reeks nullen en enen. De kwaliteit van de digitale signaalreconstructie hangt af van de bemonsteringsfrequentie en het aantal kwantisatieniveaus. Een hogere bemonsteringsfrequentie en meer kwantisatieniveaus resulteren in een nauwkeurigere weergave, maar ook in een grotere hoeveelheid data.

PCM wordt veel gebruikt in digitale communicatiesystemen, zoals digitale telefonie en digitale audio-opname. Het stelt analoge informatie in staat om te worden verzonden, opgeslagen en verwerkt met behulp van digitale technologieën, wat voordelen biedt op het gebied van ruisonderdrukking en signaalintegriteit. Varianten van PCM omvatten verschillende coderingstechnieken om de efficiëntie te verbeteren.