przekrwienia

Przekrwienie, zwane także hyperemią, to zwiększony dopływ krwi do danego obszaru ciała. Powstaje na skutek rozszerzenia naczyń krwionośnych (zwłaszcza tętniczek i naczyń włosowatych) oraz zmiany w mechanice przepływu krwi. W zależności od mechanizmu wyróżnia się przekrwienie czynne (hyperemia aktywna) oraz przekrwienie pasywne (zastoinowe).

Przekrwienie czynne występuje w odpowiedzi zapalnej i wysiłkowej. Mediatory zapalne, takie jak histamina i tlenek azotu, powodują rozszerzenie naczyń, wzrost przepuszczalności naczyń i zwiększenie dopływu krwi, czego skutkiem jest czerwienienie i ocieplenie tkanki. Przekrwienie pasywne wynika z utrudnionego odpływu krwi żylnej, na przykład w niewydolności serca lub zatorach, prowadzi do zastoju krwi, sinicy i obrzęku.

Objawy kliniczne zależą od lokalizacji. Skóra i błony śluzowe stają się czerwone i cieplejsze; w narządach może towarzyszyć zaburzenie perfuzji, obrzęk i upośledzenie funkcji. W badaniach histologicznych stwierdza się rozszerzenie i przekrwienie naczyń włosowatych; w stanach zapalnych częściej obserwuje się również wzrost przepuszczalności naczyń.

Znaczenie kliniczne przekrwienia polega na tym, że jest jednym z elementów odpowiedzi na urazy i infekcje oraz na mechanizmach patologicznych, takich jak zastój żylni. Rozróżnienie przekrwienia czynnego od pasywnego pomaga w diagnostyce różnicowej i określeniu źródła zaburzenia przepływu krwi.