predykatywne

Predykatywne, czyli predicatives, to część mowy i konstrukcji językowych pełniących funkcję orzeczenia w zdaniu. W języku polskim predykatywne obejmują przymiotniki, imiesłowy przymiotnikowe (partycypia) oraz rzeczowniki używane w roli orzecznika po czasownikach łączących, takich jak być, stać się, zostać, wydawać się czy okazać się. Zasada jest prosta: predykatywne opisują podmiot lub jego stan i występują po łączniku, tworząc treść orzeczeniową zdania.

Typy predykatywnych obejmują m.in. przymiotnikowe predykatywy, participialne predykatywy i predykatywy nominalne. Przykłady: przymiotnikowe predykatywy w zdaniach „Ona jest wysoka” czy „Książka jest interesująca”; predykatywy nominalne w zdaniach „To jest książka” czy „To jest problem”; participialne predykatywy, jak „Drzwi były otwarte”. Predykatywne różnią się od atrybutywnych, które odnoszą się do rzeczownika w funkcji przymiotnikowej w jednostce nominalnej (np. „duży dom”).

W praktyce predykatywne stanowią kluczowy element systemu orzeczeń w języku polskim, pozwalając wyrazić cechy, stany i identyfikacje podmiotu. W zależności od konstrukcji, mogą występować po czasownikach łączących i wprowadzać różne kategorie semantyczne, od cech stałych po stany dynamiczne. Ich użycie bywa przedmiotem szczególnych reguł syntaktycznych i semantycznych, które odróżniają je od aimsowanych na określenie przymiotnikowego czy rzeczownikowego atrybutu.