plantblad

Plantblad, oftewel blad, is de voornaamste fotosynthetische organen van veel planten. Het bestaat uit een bladschijf (lamina) die meestal plat en groen is door chloroplasten in de cellen, en aan de stengel gedragen wordt door een bladsteel (petiolus). De bladnerf geeft structuur en transporteert water en nutriënten vanuit de stengel.

Anatomie: De buitenste laag heet de epidermis en bevat vaak een cutikel voor waterafstoting. Aan de onderkant bevinden zich stomata met sluitcellen die gaswisseling regelen. Achter de epidermis ligt het mesofyl, verdeeld in het palissadeparenchyms (lange, chloroplastenrijke cellen die veel licht opvangen) en het spongieus parenchym (met ruimte voor gasuitwisseling). In de bladnerf bevinden zich xyleem en phloëm voor transport van water, mineralen en organische stoffen.

Functie: De belangrijkste taak van het blad is fotosynthese: kooldioxide wordt via de stomata opgenomen en omgezet in suikers met behulp van lichtenergie. Daarnaast reguleert het blad transpiratie en gasuitwisseling en speelt het een rol bij wateropslag, bescherming tegen overmatige bestraling en afweer tegen herbivoren, afhankelijk van de soort.

Variatie en adaptaties: Bladeren variëren in vorm van eenvoudig tot samengesteld, en in venatiepatroon (netvormig bij de meeste dicotielen, parallel bij vele monocotten). Adaptaties zijn onder meer vet bladeren bij droogte, bladschubben bij koude of weinig licht, en haren of trilharen als bescherming.

Levensduur: Bladeren kunnen jaarlijks vallen bij bladverliezende soorten of langdurig blijven bij evergreen-planten.