modulatieproces

Het modulatieproces is het proces waarbij een draaggolf wordt gemoduleerd door een signaal dat informatie bevat, zodat deze informatie via een communicatiekanaal kan worden verzonden. Het doel is om de informatie geschikt te maken voor transmissie, met aandacht voor bandbreedte, ruis en kanaalverlies. Door modulatie kan een signaal efficiënt over een afstand worden gestuurd terwijl het kanaal wordt geoptimaliseerd.

Er bestaan analoge en digitale modulatie. Analoge modulatie omvat onder meer amplitudemodulatie (AM), frequentie-modulatie (FM) en fase-modulatie (PM), waarbij respectievelijk de amplitude, frequentie of fase van de draaggolf wordt gewijzigd door het informatie-signaal. Digitale modulatie omvat methoden zoals amplitude-shift keying (ASK), frequency-shift keying (FSK), phase-shift keying (PSK) en quadrature amplitude modulation (QAM), waarbij discrete symbolen worden toegewezen aan de draaggolf.

Belangrijke parameters zijn de draaggolffrequentie, de modulatie-index of deviatie, en de benodigde bandbreedte. De bandbreedte bepaalt hoeveel kanaalruimte nodig is en hangt af van de modulatievorm en de informatie-snelheid. Voor veel modulaties bestaan regels en formules die de benodigde bandbreedte schatten, zoals bij bepaalde analoge en digitale systemen.

Ontvangst van gemoduleerde signalen vereist demodulatie, waarbij de oorspronkelijke informatie uit de gemoduleerde draaggolf wordt hersteld. Dit omvat vaak synchronisatie, filtering en ruisonderdrukking. Demodulatie kan analoog of digitaal zijn, afhankelijk van de gebruikte modulatie.

Toepassingen van het modulatieproces omvatten radio- en televisie-uitzending, telecommunicatie, satellietcommunicatie en draadloze netwerken. Modulatie maakt betrouwbare communicatie mogelijk onder uiteenlopende kanaalomstandigheden en reguleert tegelijkertijd bandbreedte en interferentie.