levenslooptheorie

Levenslooptheorie, in de sociologie en psychologie vaak aangeduid als levensloopbenadering, bestudeert de lange termijnontwikkelingen van individuen doorheen hun hele leven. Ze beschouwt hoe biografische gebeurtenissen (opvoeding, opleiding, werk, relaties, ouderschap, gezondheid) zich in tijd en samenleving ontvouwen en hoe deze trajecten zich opbouwen tot consistente levenspatronen.

Belangrijke concepten omvatten levenslooptrajecten (langetermijnpaden van ontwikkeling), transities (overgangen zoals van school naar werk), turning points (knooppunten die richting geven), timing en volgorde van gebeurtenissen, gekoppelde levenslijnen (interacties en afhankelijkheden met familie, vrienden en collega’s), menselijke agency en structurele context, evenals historisch tijdperk en cohort-effecten.

Methodologisch gaat de levensloopbenadering uit van longitudinale data en sequentieanalyse. Onderzoekers maken gebruik van longitudinale data en sequentieanalyse om patronen te identificeren en het effect van timing en context op uitkomsten te onderzoeken.

Historische oorsprong: de benadering ontstond in de sociale wetenschappen in de jaren zeventig, met belangrijke bijdragen van Glen H. Elder Jr. en collega’s, die het verband onderzocht tussen jeugdervaringen, latere gebeurtenissen en uitkomsten. In de daarop volgende decennia is de levenslooptheorie wereldwijd ontwikkeld en toegepast, ook door Nederlandse onderzoekers en beleidsanalisten.

Toepassingen en kritiek: de theorie wordt gebruikt in onderzoek en beleid op gebieden zoals onderwijs, arbeid, gezin en gezondheid; ook bij verkenning van intergenerationele afhankelijkheden. Kritieken richten zich op de complexiteit van longitudinale data, meetproblemen, en zorgen over determinisme versus menselijk handelen en culturele generaliseerbaarheid.