infecteren

Infecteren is het proces waarbij een organisme zoals een bacterie, virus, schimmel of parasiet een gastheer binnendringt en zich vermenigvuldigt, vaak gepaard gaand met ziekteverschijnselen. Niet alle contacten leiden tot ziekte; sommige micro-organismen kunnen wel koloniseren zonder symptomen.

Wat men onderscheidt is kolonisatie versus infectie. Bij een infectie dringt het pathogeen door barrières, hecht zich aan cellen en vermeerdert zich; de gastheerreactie en mogelijk weefselschade volgen. De ernst hangt af van factoren van pathogeen, gastheer en omgeving.

Overdracht geschiedt via verschillende routes: direct contact, druppels, aerosolen, inademing, vectoren zoals muggen, besmet voedsel of water, bloedtransfusie of seksueel contact. De route is vaak afhankelijk van het soort pathogeen.

Diagnostiek en behandeling: Artsen stellen de diagnose op basis van klinische bevindingen en laboratoriumtests zoals kweek, moleculaire tests (PCR) of serologie. Behandeling richt zich op het uitroeien of inactiveren van het pathogeen en het ondersteunen van het lichaam; waar mogelijk worden antibiotica (bacteriële infecties), antivirale middelen (virale infecties), antischimmelsmiddelen of antiparasitaire middelen ingezet.

Preventie en volksgezondheid: Maatregelen zoals handen wassen, vaccinatie, veilige voedsel- en drinkwatervoorziening, hygiëne in zorginstellingen en isolatie bij uitbraken verminderen de verspreiding. Gezondheidsautoriteiten houden surveillance bij en ontwikkelen preventieprogramma's.