hoofdlezing

Hoofdlezing is een Nederlandse term die verwijst naar de belangrijkste lezen of de voornaamste passage uit een tekst, lezing of dienst, die expliciet aangemerkt wordt om voor te lezen of te benadrukken. Het idee is de kernpassage te identificeren die de hoofdboodschap van de tekst weergeeft.

Etymologie: afgeleid van hoofd (het belangrijkste) en lezing (het lezen van een tekst).

Toepassingen en domeinen: In het onderwijs is een hoofdlezing het hoofdgedeelte van een tekst dat in de klas gelezen wordt of als basis dient voor vragen en opdrachten; docenten kiezen vaak een hoofdlezing uit een hoofdstuk of artikel en laten studenten daarop samenvatten of analyseren. In liturgische of ceremoniële contexten kan de hoofdlezing verwijzen naar de centrale Schriftlezing die tijdens de dienst wordt voorgelezen, terwijl overige lezingen als toelichting dienen. In communicatieve contexten kan een hoofdlezing de kernpassage van een toespraak of rapport aangeven, waarop de structuur en argumentatie veelal zijn opgebouwd.

Relatie met andere termen: De term is minder gebruikelijk dan hoofdtekst, maar wordt in bepaalde vakgebieden gebruikt om duidelijkheid te geven over welke passage centraal staat.

Zie ook: Lezing; hoofdtekst; liturgie; toespraak.