exoeskeletten

Exoskeletten zijn draagbare systemen die buiten het lichaam een frame vormen om beweging en kracht te vergroten. Ze kunnen het lopen ondersteunen, tillen vergemakkelijken of krachtsverhoging mogelijk maken. De apparaten kunnen actief (aangedreven door motoren, hydrauliek of pneumatiek) of passief (met verborgen demping en veersystemen) zijn. Ze bevatten sensoren en een besturingssysteem dat de beweging aanstuurt.

Technologie en bouw: Actuatoren leveren kracht; energiebron is meestal een batterij; besturingsmethoden variëren van voorgeprogrammeerde looppatronen tot afstemming op spieractiviteit (EMG-signalen of bio-informatie). Materialen variëren van stevige metalen frames tot lichte koolstofvezel; er bestaan ook zachte exoskeletten (exosuits) die flexibele, textielachtige materialen gebruiken.

Toepassingen: medische revalidatie bij patiënten met dwarslaesie, beroerte of neuromusculaire aandoeningen; industriële sectoren voor zwaar tillen en logistieke taken; militaire en defensieve toepassingen; onderzoeks- en klinische evaluaties blijven doorgaan.

Geschiedenis en ontwikkeling: Een van de eerste pogingen dateert uit de jaren zestig, toen exponenten zoals het Hardiman-exoskelet werd ontwikkeld, maar praktische bruikbaarheid bleef beperkt. Sinds de jaren negentig en vooral na 2010 is de technologie aanzienlijk geavanceerd, met commerciële modellen voor medische revalidatie en industriële toepassingen.

Uitdagingen en toekomst: voordelen omvatten verhoogde mobiliteit, minder gezondheidskosten en hulp bij dagelijkse activiteiten; nadelen zijn gewicht, kosten, beperkte batterijduur, veiligheidszorgen en vereiste training. Ethische en maatschappelijke overwegingen, zoals werkgelegenheidsimpact, blijven onderwerp van debat.