elektronverlies

Elektronverlies is het proces waarbij elektronen verdwijnen uit een atoom, molecuul of materiaal, waardoor een positief geladen ion ontstaat. Het speelt een belangrijke rol in chemische redoxreacties en in verschillende fysische processen zoals ionisatie en sputtering. Het begrip komt breed voor in chemie, fysica en materiaalkunde.

Er zijn verschillende mechanismen. Ionisatie vindt plaats wanneer een stof voldoende energie krijgt om een elektron los te maken, bijvoorbeeld door fotonabsorptie (foto-ionisatie), botsing met energierijke deeltjes (impact-ionisatie) of thermische excitatie. Oxidatie is een gerelateerd proces waarbij een stof elektronen verliest in een chemische reactie met een oxidator. Op oppervlakken kan elektronverlies optreden door veldemissie bij sterke elektrische velden; bij bombardement door geladen deeltjes kan sputtering gevolgd worden.

Toepassingen en verschijnselen: in gasontladingslampen en massaspectrometrie wordt elektronverlies benut om signalen te genereren en te analyseren. In plasmas en in de ruimte treden elektronverliesprocessen op door interactie met straling en deeltjes. In halfgeleiders, batterijen en coatings beïnvloedt elektronverlies de werking, efficiëntie en levensduur van materialen en apparaten.

Metingen van elektronverlies omvatten emissiespectroscopie, elektronentransportmetingen en waargenomen oxidatietoestanden. Een goed begrip van elektronverlies is essentieel voor het sturen van redoxreacties, stralingsbestendigheid en de ontwikkeling van energieopslag en elektronische materialen.