dualpermeabiliteitsbenaderingen

Dualpermeabiliteitsbenaderingen, in het Nederlands ook wel aangeduid als dubbele doorlaatbaarheidsbenaderingen, zijn een klasse van methoden die worden gebruikt in de context van numerieke simulaties, met name in de stromingsmechanica en geothermische reservoirmodellering. Deze benaderingen zijn ontworpen om complexe fluïdumstroming te modelleren in media die gekenmerkt worden door twee verschillende, maar onderling verbonden, permeabiliteitsregimes. Dit komt vaak voor in gesteenteformaties waar een macroscopisch scheurpatroon aanwezig is naast de matrixdoorlaatbaarheid van het gesteente zelf.

Het kernidee achter dualpermeabiliteitsbenaderingen is om de stroming te beschouwen als plaatsvindend in twee afzonderlijke, maar gekoppelde, poreuze media: de matrix van het gesteente met een lage doorlaatbaarheid, en een netwerk van scheuren met een veel hogere doorlaatbaarheid. De interactie tussen deze twee media wordt gemodelleerd door een term die de uitwisseling van fluïdum tussen de scheuren en de matrix beschrijft. Deze uitwisseling hangt vaak af van het drukverschil tussen de twee media en een transfercoëfficiënt.

Verschillende varianten van dualpermeabiliteitsmodellen bestaan, afhankelijk van de aannames over de interconnectiviteit van de scheuren, de geometrie van de matrixblokken, en de aard van het stromende fluïdum (bijvoorbeeld enkelvoudig of meervoudig). Deze modellen bieden een rekenkundig efficiëntere manier om het gedrag van dergelijke complexe media te simuleren dan modellen die de individuele scheuren expliciet trachten te modelleren, wat rekenkundig zeer intensief zou zijn. De benaderingen zijn daarom populair voor grootschalige reservoirsimulaties.