drukstroommeting

Drukstroommeting is een methode om de volumestroom (debiet) van een vloeistof in een leiding of kanaal te bepalen door de drukval te meten die ontstaat over een stroomelement. De drukval wordt veroorzaakt doordat de stroming door een restricting element, zoals een orificeplaat, Venturi- of FlowNozel, versnelt en de druk ongemerkt afneemt. Een transmitter zet de gemeten drukverschillen om in een debietwaarde. Bij veel toepassingen geldt dat de relatie tussen Δp en Q afhankelijk is van de vloeistofdichtheid, viscositeit en de vorm van het stroomelement, vaak vastgesteld via kalibratie.

Primair element en omzetter vormen samen de meetopstelling. Voor gesloten leidingen worden vaak orificeplaten, Venturi-betten of flownozzles gebruikt; voor openstaande toepassingen kan ook een Pitot-achtige opstelling worden ingezet om dynamische druk te meten. De meetwaarde wordt doorgaans berekend met behulp van een kalibratiecurve of standaardformules die de geometrie van het element en de eigenschappen van de vloeistof incorporeren.

Toepassingsgebieden zijn onder meer drinkwater- en afvalwatersystemen, procesindustrie, olie en gas, HVAC en chemische installaties. Nauwkeurigheid en stabiliteit hangen af van onder meer de fluidadensiteit, de stromingsprofiel, turbulentie, en correcte installatie (met voldoende rechte stukken voor de stroming ten vóór en na het element). Onderhoud en mogelijke verstopping van het restrictie-element kunnen de meting beïnvloeden.

Standaarden zoals ISO 5167 behandelen metingen van vloeistofdebiet via differentiedruk en de bijbehorende kalibraties. Drukstroommeting biedt robuuste, weinig bewegende-delen-oplossingen, maar vereist zorgvuldige installatie en kalibratie voor betrouwbare resultaten.