Wstrzyknicie

Wstrzyknięcie, w poprawnym języku polskim najczęściej określane jako wstrzyknięcie, to czynność wprowadzania płynnej substancji do organizmu za pomocą puste­go igły i strzykawki. W niektórych źródłach spotyka się formę wstrzyknicie jako wariant pisowni, lecz normatywną formą pozostaje wstrzyknięcie. Celem jest dostarczenie leku lub badanej substancji bezpośrednio do krwiobiegu lub tkanek.

Najczęstsze drogi podania to domięsnicowe (IM), podskórne (SC) i dożylnie (IV). Rzadziej wykorzystywane są podanie śródskórne (ID), do stawów (intra-articular), zewnątrzoponowe (epiduralne) i dooponowe (intra­thekalne). W praktyce klinicznej używa się igieł o różnej długości i strzykawek o różnym pojemności, a także, w przypadku cukrzycy, specjalnych piór insulinowych.

Historia i technika: praktyki wstrzykiwania mają korzenie w XVII wieku, a nowoczesny strzykawkowy sprzęt został dopracowany w XIX wieku przez Thomasa Pravaza i Alexandra Wooda, co umożliwiło skuteczne podawanie leków i szczepień. Dodatkowe techniki obejmują diagnostykę i obrazowanie dzięki środkom kontrastowym.

Bezpieczeństwo i regulacje: zabiegi iniekcyjne niosą ryzyko infekcji, uszkodzeń tkanek, reakcji alergicznych i błędnego dawkowania. Dlatego stosuje się aseptykę, jednokrotnego użytku sprzęt, odpowiednie dawki i reguły identyfikacji pacjenta. Wiele leków i szczepionek wymaga uprawnionego przepisu.

Zastosowania: podawanie leków, szczepienia, terapie hormonalne (np. insulina), leki przeciwbólowe i środki kontrastowe używane w diagnostyce obrazowej.