Voedingsetiketering

Voedingsetiketering is de praktijk waarbij op verpakkingen van voedsel informatie wordt gegeven over de voedingswaarde van het product. Het doel is consumenten in staat te stellen hun energie- en voedingsinname beter te begrijpen en producten te vergelijken.

In veel rechtsgebieden omvat de verplichte informatie de energiewaarde en de hoeveelheid vet, verzadigde vetzuren, koolhydraten, suikers, eiwit en zout per 100 gram of per 100 milliliter, en soms per portie. Daarnaast wordt vaak een ingrediëntenlijst opgenomen, met de allergenen die erin voorkomen. Vezels, vitaminen en mineralen kunnen optioneel zijn. In sommige systemen bevindt een deel van de informatie zich op de voorkant van de verpakking (front-of-pack labeling) om snelle vergelijkingen mogelijk te maken; hiervoor bestaan diverse systemen zoals Nutri-Score, Choices of land-specifieke regelingen, waarbij de mate van verplichting per land kan verschillen.

Regelgeving: op internationaal niveau heeft de Europese Unie de Richtlijn (EU) 1169/2011 inzake voedselinformatie aan consumenten vastgesteld. Deze regelgeving vereist onder meer energiewaarde en bepaalde voedingsstoffen per 100 g of 100 ml (en, indien aangegeven, per portie). De regelgeving behandelt ook ingrediënten, allergenen, houdbaarheidsdata en contactgegevens van de producent. Naleving wordt gehandhaafd door nationale autoriteiten.

Impact en uitdagingen: voedingsetiketering draagt bij aan transparantie en bewuste keuzes, maar kan leiden tot informatie-overload en variatie in presentatie. Uitdagingen voor fabrikanten zijn nauwkeurige meetmethoden, consistente labeling en duidelijke communicatie voor verschillende doelgroepen.