Signaalvertraging

Signaalvertraging is de tijd die verstrijkt tussen het moment waarop een signaal wordt uitgezonden en het moment waarop het signaal bij de ontvangende partij verschijnt. Het begrip wordt gebruikt in elektronische systemen, telecommunicatie en controlesystemen en wordt meestal uitgedrukt in seconden, milliseconden of microseconden. Een lage signaalvertraging is cruciaal voor real-time toepassingen zoals spraak, videoconferenties en automatische besturing.

De totale signaalvertraging bestaat meestal uit meerdere componenten: propagatievertraging, de tijd die een signaal nodig heeft om door een medium te reizen (afhankelijk van lengte en voortplantingssnelheid); transmissievertraging, de tijd die nodig is om alle bits over een kanaal te zetten; verwerkingssvertraging, de tijd die apparaten nodig hebben om het signaal te analyseren en te verwerken; en wachtrijvertraging, veroorzaakt door buffering en beperkte verwerkingskracht. In netwerken kan ook jitter optreden, een variatie in de vertraging tussen pakketten.

Metingen worden meestal uitgevoerd door de tijdsverschillen tussen zenden en ontvangen te registreren, of via round-trip tijd. Een-wegsmeting vereist vaak synchronisatie van klokken. Voorbeelden: in glasvezel ligt de propagatievertraging ongeveer 5 microseconden per kilometer; satellietverbindingen kennen door de grote afstanden aanzienlijk hogere vertragingen. Signaalvertraging beïnvloedt reactietijden, synchronisatie en de kwaliteit van dienstverlening in veel systemen.