Reduktionsagentien

Reduktionsagentien zijn chemische stoffen die elektronen kunnen doneren aan een andere stof in een redoxreactie. Doordat zij elektronen afstaan, worden zij geoxideerd en functioneren zij als reductanten. De stof die gereduceerd wordt, wordt door de reductant verminderd; de reductant zelf ondergaat oxidatie. Zo staan reductanten en oxidatoren in elkaars redoxpaar.

De sterkte van een reductant wordt doorgaans gerelateerd aan het standaardreduktiepotentiaal van het overeenkomstige geoxideerde paar. Een reductant met een relatief lage of negatieve standaardreduktiepotentiaal heeft de neiging elektronen af te staan en wordt als krachtig beschouwd. Een bekend voorbeeld is zink (Zn), dat in zure oplossing elektronen kan leveren aan hogere metaalionen zoals Cu2+, waardoor Cu wordt neergeslagen terwijl Zn zich tot Zn2+. Reducerende mogelijkheden hangen af van de omstandigheden en de aanwezige oxidator(en).

Veelvoorkomende reductanten zijn onder meer metalen zoals zink, magnesium, ijzer en aluminium, koolstof en koolstofmonoxide, waterstofgas, en hydride zoals natriumβ-hydride (NaBH4) en lithium-aluminiumhydride (LiAlH4). In organische synthese worden ook diverse organische en hydride-reductanten toegepast. In de biologie functioneren cofactoren zoals NADH en NADPH als reductanten die elektronen leveren bij verschillende catabolische en anabolische processen.

Toepassingen van reductanten liggen onder meer in metallurgie (reductie van oxiden om metaal te vormen), organische chemie (reductieve transformaties zoals koolstof-koolstof- en koolstof-zuurstofreducties), batterij- en brandstofceltechnologie, en biochemische systemen waarin reductieve equivalenten essentiële rollen spelen. Het begrip is nauw verbonden met oxidatoren en redoxkinetiek.