Pushintegratie

Pushintegratie is een integratiemethode waarbij de zender van gegevens actief data naar een ontvanger verzendt, meestal als reactie op een gebeurtenis of als onderdeel van een continue stroom. In tegenstelling tot pull-integratie, waarbij ontvangende systemen data opvragen bij een bron, ligt de controle en timing bij de zender.

Veelvoorkomende mechanismen zijn webhooks, publish/subscribe-systemen en berichtenkanalen zoals message queues of streaming platforms. Bij een webhook configureert de ontvanger een eindpunt bij de zender; wanneer een relevante gebeurtenis plaatsvindt, stuurt de zender een bericht naar dat eindpunt. In een pub/sub-architectuur publiceert een zender berichten op een onderwerp en ontvangen abonnee’s ze automatisch. Push kan real-time of near real-time data leveren en is vaak asynchroon, waardoor de zenders- en ontvangersystemen onafhankelijk kunnen schalen.

Voorbeelden zijn betalingsplatforms die betalingsstatussen als webhook berichten verzenden, CRM- of ERP-systemen die klantgegevens pushen bij wijzigingen, en IOT-omgevingen waar apparaten status- en alarmberichten naar een centrale broker sturen.

Voordelen zijn onder meer lage latency, minder polling-verkeer, betere schaalbaarheid en real-time inzichten. Nadelen omvatten beveiliging en authenticatie-uitdagingen, betrouwbaarheid en foutafhandeling (retry-logica en idempotentie), backpressure bij hoge doorvoer, en schema-evolutie. Pushintegratie vereist doorgaans robuuste monitoring en beveiligingsmaatregelen, zoals signing van berichten en toegangscontrole. Zie ook pullintegratie, event-driven architecture, webhooks en pub/sub.