Prijsindexering

Prijsindexering is het automatische aanpassen van bedragen in contracten, uitkeringen of prijzen aan de hand van een prijsindex. Het doel is de koopkracht te beschermen tegen inflatie door bedragen periodiek mee te laten stijgen of dalen. Vaak wordt hiervoor een consumentenprijsindex (CPI) of een harmoniseerde index (HICP) gebruikt.

Hoe het werkt: een indexcijfer meet prijsveranderingen van een mandje goederen en diensten over tijd. Bij indexering wordt het afgesproken bedrag vermenigvuldigd met de procentuele verandering van de index ten opzichte van een vast basisjaar of -periode. Het kan maandelijks of jaarlijks plaatsvinden. In cao's en contracten kunnen aanvullende regels staan, zoals een vertraging (lag) of een bandbreedte (cap/floor).

Toepassingsgebieden: loon- en arbeidsvoorwaarden, pensioenen en sociale uitkeringen, huren en publieke vergoedingen. In veel contexten is indexering wettelijk geregeld of contractueel afgesproken.

Voordelen en nadelen: het behoudt koopkracht en vereenvoudigt langlopende financiële planning. Nadelen kunnen zijn dat indexering inflatie niet volledig corrigeert voor individuele uitgaven, dat sommige prijsontwikkelingen afwijkend verlopen en dat de gebruikte index afhankelijk is van basismoment en methodologie, waardoor de aanpassing traag of onvolledig kan uitpakken.

Zie ook: consumentenprijsindex, indexeringsclausule, CAO, huurprijsindex, inflatie.