Omgangsrecht

Omgangsrecht is het recht van een ouder, meestal degene die niet met het kind samenwoont, om contact te hebben met zijn of haar kind. Het doel is het contact tussen het kind en beide ouders te waarborgen, tenzij dit in het belang van het kind niet gewenst is. Het recht is onderdeel van het bredere familie- en jeugdrechtsysteem en staat los van het ouderlijk gezag; het blijft mogelijk ook als het kind bij een van de ouders woont of als ouders uit elkaar gaan.

Wie omgangsrecht kan hebben, is meestal de (niet-kind)-hebbende ouder. Ook andere familieleden of naasten kunnen in sommige gevallen het recht van omgang verkrijgen, maar dat vereist meestal een rechterlijke bepaling en hangt af van het belang van het kind. Het wettelijke uitgangspunt is altijd het belang van het kind als leidend beginsel.

Een omgangsregeling kan tot stand komen door onderling overleg tussen ouders of door tussenkomst van de rechtbank als partijen er samen niet uit komen. Een rechter kan een omgangsregeling vaststellen, aanpassen of schorsen, bijvoorbeeld bij mislukkende voorzieningen of als er veiligheidsrisico’s zijn. In de regeling staan afspraken over de frequentie van contact, data en tijden, de locatie van de overdracht en eventuele toezichtregeling. Daarnaast kan digital contact (telefonisch of via video) onderdeel zijn van het omgangsrecht.

Omgang kan worden gewijzigd als omstandigheden veranderen, en in uitzonderlijke gevallen tijdelijk worden beperkt of beëindigd als dit in het belang van het kind is. Het recht van omgang is gericht op continue en gezonde relaties tussen het kind en beide ouders, met flexibele aanpassingen waar nodig.