Netvliesstabiliteit

Netvliesstabiliteit is een term die verwijst naar het vermogen van het netvlies om in zijn juiste anatomische positie te blijven en zijn functie te behouden onder normale fysiologische belastingen en tijdens of na oogheelkundige ingrepen. Het omvat de integriteit van het netvlies zelf, de vitreo-retinale interface en de hechting aan onderliggende structuren zoals de choroidea en de pigmentepitheellaag. Een stabiel netvlies vereist een balans tussen adhesie en trek binnen de vitreous.

Factoren die netvliesstabiliteit beïnvloeden zijn onder meer leeftijdgerelateerde veranderingen in het glasachtige lichaam, die kunnen leiden tot achterste glaslichaamsloslating (PVD) en trekkracht op het netvlies; pathologische adhesies zoals epiretinale membranen; degeneratieve veranderingen, traumata en ontstekingen. Een verminderde stabiliteit kan leiden tot retinale loslating, maculaire scheurtjes of gaten, epiretinale proliferatie en andere trekgerelateerde aandoeningen.

Beoordeling van netvliesstabiliteit gebeurt met oogheelkundige beeldvorming en onderzoeken zoals optische coherentietomografie (OCT), fundusfotografie, fluoresceïneangiografie en ultrageluid B-scan. Deze technieken helpen bij het opsporen van loslatingen, trekkrachten en adhesiepatronen en bepalen het nodig behandelingsbeleid.

Behandelingen zijn gericht op het herstellen of behouden van stabiliteit en variëren afhankelijk van de onderliggende aandoening. Mogelijke maatregelen zijn laserretinopexy of cryotherapie ter prophylaxe of sluiting van trektekenen, pars plana vitrectomie om vitreoustrekkracht te verwijderen en eventueel scleral buckling bij retinaldetachments, en in sommige gevallen pharmacologische vitreolyse zoals ocriplasmin. Verlies van netvliesstabiliteit vereist vaak snelle diagnostiek en gerichte behandeling om verlies van visie te voorkomen.