Langvuurwapens

Langvuurwapens, vaak aangeduid als lange vuurwapens, zijn vuurwapens met lange loop en meestal een langere trekker- of schachtconfiguratie dan handvuurwapens. Ze zijn ontworpen voor grotere nauwkeurigheid en bereik en gebruiken cartridgemunitie. Voorbeelden zijn revolvers en karabijnen, maar in de volksmond verwijst de term meestal naar rifels en jachtgeweren.

Historisch gezien ontstonden langvuurwapens uit de overgang van losse wapens naar systematische vuurwapens uit de 16e tot 19e eeuw. De introductie van loopgravering (rifling) in de loop bracht significant betere vuurkracht en afstand. In de 19e eeuw maakte de opkomst van kartuschemunitie de inzet van diverse automatische en semi-automatische systemen mogelijk. In moderne tijden omvatten langvuurwapens een scala aan modellen en ontwerpen, aangepast aan civiele jacht, sport en militaire toepassingen.

Typen langvuurwapens worden doorgaans onderverdeeld naar de werking van de loop en het sluitsysteem. Rifels kenmerken een lang, rifled loop en zijn vaak bolt-action, lever-action of semi-automatisch; carbines zijn kortere varianten van rifels. Jachtgeweren, meestal met een gladde loop, worden gebruikt voor schot- en vogeljacht en komen in pump-action, break-action en semi-automatische uitvoeringen. Kaliber- en looplengte variëren afhankelijk van het doel, van precisiecompetitie tot praktische jacht.

Gebruik en regelgeving variëren wereldwijd. Langvuurwapens worden ingezet in sport en jacht; militair en politiek openbare veiligheidsbeleid beïnvloedt bezit, opslag en transport. Veiligheid en verantwoorde omgang blijven centrale aspecten van het beheer en gebruik van langvuurwapens.