Hoofdstukindeling

Hoofdstukindeling is de wijze waarop een tekst is onderverdeeld in hoofdstukken en daaraan gerelateerde onderdelen zoals paragrafen en subparagrafen. De indeling fungeert als raamwerk voor de inhoud en vergemakkelijkt lezen, navigeren en terugvinden van onderwerpen.

Een veelgebruikte indeling kent een hiërarchie met hoofdstukken (bijvoorbeeld Hoofdstuk 1), paragrafen (1.1) en soms subparagrafen (1.1.1). De nummering ondersteunt verwijzingen, een inhoudsopgave en cross-references, en geeft lezers een overzicht van de structuur en de relatie tussen onderdelen.

Bij het ontwerpen van een hoofdstukindeling let men op doel, genre en lengte van de tekst. In academische werken staan vaak een inleiding, methoden, resultaten en discussie; in narrative of praktische teksten kan de indeling thema- of chronologiegericht zijn. De titels moeten informatief zijn en de hiërarchie consequent blijven; elk hoofdstuk moet een duidelijk doel hebben en een logische overgang naar het volgende.

Veelvoorkomende praktijken zijn onder meer het maken van een globale outline vooraf, het vasthouden aan regels voor koppen en het gebruiken van automatische nummering in tekstverwerkers zodat de inhoudsopgave en verwijzingen kloppen. Houd rekening met de lezer, en vermijd te kleine of overvolle hoofdstukken. Raadpleeg stijl- of huisregels voor gewenste nummeringsvormen.

Een goede hoofdstukindeling verhoogt de leesbaarheid, de vindbaarheid van informatie en de overall consistentie van wetenschappelijke, technische en professionele documenten.