Fluorescentiecomponenten

Fluorescentiecomponenten zijn de onderdelen die nodig zijn om fluorescentie te genereren, te scheiden en te detecteren. Ze komen voor in instrumenten zoals fluorescentiemicroscopie, flowcytometrie en spectrometers, en ook in laboratoriumassays met fluorochromen. Doel is het excitatie-licht te scheiden van het uitgezonden fluorescentielicht en dit signaal meetbaar te maken met zo min mogelijk ruis.

Een basisopstelling omvat een lichtbron (bijv. LED, laser of Xenon-lamp), een excitatiepad met een excitatiefilter en een dichroische spiegel. De excitatiefilter selecteert de gewenste golflengten voor excitatie, en de dichroische spiegel verwijdert het excitatie-licht uit het pad richting het monster terwijl het uitgezonden licht naar de detector wordt doorgelaten. De objectieve lens levert de optische focus en verhoogt de fluorecerende signaal uit het specimen.

Na excitatie zenden fluoroforen licht uit met langere golflengten. Dit emissielicht passeert een emissiefilter dat ongewenst licht uitsluit en komt vervolgens terecht bij de detector, bijvoorbeeld een fotomultiplicator (PMT) of een CCD/CMOS-camera. In meer complexe systemen kan een spectrometer of een secondaire filterset worden ingezet om meerdere fluoroforen tegelijk te analyseren.

Fluoroforen omvatten organische fluorochromen en fluorescerende eiwitten; elk heeft specifieke absorptie- en emissiespectra. De keuze van filtersets en eventueel spectrale ontmenging is afhankelijk van de gebruikte fluoroforen. Belangrijke operationele aspecten zijn fotobleaching, spectrale overlap en signaal-ruisverhouding; kalibratie en standaardisatie zijn nodig. Het correct afstellen en onderhouden van optische componenten is cruciaal voor betrouwbare metingen.