Drieledigheid

Drieledigheid is een Nederlandse term die verwijst naar de eigenschap of toestand waarbij een geheel uit drie onderscheiden componenten of aspecten bestaat die samen eenheid vormen. Het woord geeft aan dat drie elementen elk een specifieke rol of functie hebben binnen het geheel, en dat hun onderlinge relatie belangrijk is voor het begrip van het systeem.

Etymologisch gaat drieledigheid uit van drie en ledigheid, waarbij ledigheid in dit gebruik wordt opgevat als een abstracte staat of conditie. In die zin duidt de term op een drievoudige structuur in plaats van op een enkelvoudige, eendimensionale analyse.

In praktijk wordt drieledigheid regelmatig gebruikt in filosofische, theologische en sociologische contexten om drietalige modelleerkaders te beschrijven. Voorbeelden zijn modellen die bestaan uit drie onderling verbonden dimensies, zoals theorie, praktijk en evaluatie, of subject, middelen en doel. In religieuze discussies kan drieledigheid verwijzen naar drie samenhangende elementen binnen een groter geheel, zonder specifieke doctrinaire implicaties over de Drie-eenheid.

Drieledigheid onderscheidt zich van verwante termen zoals Drie-eenheid (Triniteit) of drieluik, doordat het een descriptieve notie is van structuur of organisatie van een systeem, en niet per se een religieuze leerstelling impliceert. Het blijft een breed inzetbare begripsaanduiding die per vakgebied verschillend ingevuld kan worden.

Zie ook: triade, triadische structuur, drievoudig model, drie-eenheid.