ATSCstandaarden

ATSC-standaarden verwijzen naar de set normen ontwikkeld door de Advanced Television Systems Committee voor digitale televisie-uitzendingen in Noord-Amerika en in enkele andere markten. Ze definiëren hoe video- en audio-inhoud wordt gecodeerd, getransporteerd en weergegeven, inclusief bijbehorende metadata zoals kanaalgidsen en programmagegevens.

De eerste generatie, ATSC 1.0, werd in gebruik genomen voor digitale terrestrische uitzendingen in de late jaren 1990/2000. Kenmerken zijn onder meer 8-VSB modulatie, MPEG-2 video, en PSIP (Program and System Information Protocol) die elektronisch programmagids, kanaalinformatie en station-identificatie mogelijk maakte.

ATSC 3.0 is de nieuwste generatie, aangekondigd in de mid 2010s, gebaseerd op OFDM-modulatie en IP-gebaseerde levering. Het ondersteunt 4K/UHD, HDR en een ruimere audio-ervaring; het werkt met HEVC/H.265 en kan ook AV1 gebruiken; biedt betere ontvangst voor mobiele en draagbare apparaten en extra data-diensten zoals gerichte reclame en noodwaarschuwingen. Het vergt nieuwe ontvangers en uitzendsystemen en is niet achterwaarts compatibel met ATSC 1.0; daarom vindt de overgang vaak plaats via simulcast.

Adoptie: In de Verenigde Staten en andere Noord-Amerikaanse markten werd de technologie stap voor stap uitgerold; veel zenders bieden gelijktijdig ATSC 1.0 en ATSC 3.0-signalen tijdens de transitieperiode. Europese en andere markten kiezen doorgaans voor andere standaarden (DVB-T/DVB-T2).

De ATSC-standaarden worden onderhouden door de ATSC en blijven evolueren met aanvullingen op specificaties voor signaalontwerp, beveiliging en interoperabele diensten.