valtijd

Valtijd is een term die in verschillende vakgebieden wordt gebruikt om de duur aan te geven die verstrijkt totdat een meetwaarde van een hoger naar een lager niveau is gedaald na een prikkel, piek ofstartpunt. De precieze definitie hangt af van de context en van de gekozen drempelwaarde of procentuele afname.

Algemene kenmerken zijn onder meer dat de valtijd wordt bepaald door een vooraf vastgesteld doelniveau of fenomeen, en dat het vaak samenhangt met afname- of dempingprocessen zoals ontlading, verdamping, verdunning of afname van concentratie. In praktijk kan de valtijd variëren afhankelijk van de materiaaleigenschappen, omgeving en meetwijze.

Berekening en modellen worden vaak gedaan met wiskundige beschrijvingen van verval, bijvoorbeeld bij eerste-orde processen waarin de tijdconstante tau een sleutelrol speelt. Voor een gewenste fractie f van de oorspronkelijke waarde kan de valtijd worden benaderd met t = -tau ln f. In de praktijk wordt valtijd gemeten uit tijdreeksen met meetinstrumenten en uit grafieken afgelezen.

Toepassingsgebieden zijn onder meer elektronica en elektrotechniek (ontlading van condensatoren en demping van signalen), milieuwetenschappen (concentratiedaling na het stilleggen van emissies), natuur- en scheikunde (transiëntrespons van systemen) en biologie of geneeskunde (daling van signals of biomarkers na een behandeling).

Zie ook: dalingstijd, tijdconstante, exponential decay, afname.