servercertificaat

Een servercertificaat is een digitaal certificaat dat door een vertrouwde Certificate Authority (CA) is uitgegeven en wordt gebruikt om de identiteit van een server te verifiëren en een beveiligde TLS/SSL-verbinding tot stand te brengen tussen een client en die server. Het certificaat bevestigt wie de server is en welke publieke sleutel gebruikt wordt om de communicatie te versleutelen.

Een certificaat bevat een openbare sleutel, informatie over de eigenaar en de uitgever, geldigheidsdata en attributen zoals de beoogde toepassingen (key usage). Tijdens een TLS-handdruk presenteert de server het certificaat aan de client. De client verifieert de betrouwbaarheid van de certificaathier, controleert de geldigheid en vergelijkt de hostname met het certificaat. Optioneel kan ook een revocatiecheck plaatsvinden via CRL of OCSP.

Er bestaan verschillende typen: DV (Domain Validation) certificeert alleen domeinnaambezit; OV (Organization Validation) bevestigt bedrijfsidentiteit; EV (Extended Validation) biedt uitgebreidere identificatie. Zelfondertekende certificaten worden niet door browsers vertrouwd en zijn meestal bedoeld voor interne netwerken. Daarnaast zijn wildcard-certificaten en SAN-certificaten geschikt voor meerdere domeinen.

Certificaten zijn onderdeel van PKI, met root- en tussenliggende CAs en diverse trust stores in besturingssystemen en browsers. Certificaten hebben een beperkte geldigheidsduur en moeten tijdig vernieuwd worden. Bij compromittering kan een certificaat worden ingetrokken via CRL of OCSP. Het correct beheren van certificaten is essentieel voor beveiligde communicatie.

Certificaten kunnen worden verkregen bij commerciële CA's of gratis aanbieders zoals Let’s Encrypt, vaak met automatisering via het ACME-protocol. Praktische best practices omvatten automatisering van vernieuwing, beveiligde opslag van privésleutels, en ondersteuning van moderne TLS-standaarden zoals TLS 1.2/1.3, HSTS en certificate transparency.