schreeuwde
Schreeuwde is de verleden tijd van het Nederlandse werkwoord schreeuwen. Het betekent luid met de stem roepen of schreeuwen, vaak als expressie van emoties zoals angst, boosheid of urgentie. In verhalen en rapportages functioneert het als een middel om gebeurtenissen in het verleden te plaatsen en de intensiteit van een moment over te brengen.
Vervoeging en gebruik: ik schreeuwde; jij schreeuwde; hij/zij/het schreeuwde; wij/jullie/zij schreeuwden. Het voltooid deelwoord is geschreeuwd.
Nuances en context: schreeuwen drukt meestal kracht en lawaai uit en is vaak gekoppeld aan urgentie, angst
Etymologie en gebruiksachtergrond: schreeuwen is een traditioneel Nederlands werkwoord met Germaanse wortels; de vorm schreeuwde is