schreeuwde

Schreeuwde is de verleden tijd van het Nederlandse werkwoord schreeuwen. Het betekent luid met de stem roepen of schreeuwen, vaak als expressie van emoties zoals angst, boosheid of urgentie. In verhalen en rapportages functioneert het als een middel om gebeurtenissen in het verleden te plaatsen en de intensiteit van een moment over te brengen.

Vervoeging en gebruik: ik schreeuwde; jij schreeuwde; hij/zij/het schreeuwde; wij/jullie/zij schreeuwden. Het voltooid deelwoord is geschreeuwd. Schreeuwen kan intransitief zijn (hij schreeuwde) maar ook transitief met een doel of tegen iemand (hij schreeuwde tegen de buurman; hij schreeuwde om hulp).

Nuances en context: schreeuwen drukt meestal kracht en lawaai uit en is vaak gekoppeld aan urgentie, angst of woede. In narraties kan schreeuwde een plotselinge actie signaleren en de aandacht van de lezer trekken. Vergelijkbare woorden zijn krijsen (scheller en vaak hoger), brullen (dieper en versterkt) of roepen (neutraler, minder intens).

Etymologie en gebruiksachtergrond: schreeuwen is een traditioneel Nederlands werkwoord met Germaanse wortels; de vorm schreeuwde is een standaard vervoeging in de moderne taal. Het woord komt voor in zowel formele als informele taal en blijft veelvuldig hangen in gesproken en geschreven teksten om intense vocale uitingen te beschrijven.