polymeerdeeltjes

Polymeerdeeltjes zijn kleine deeltjes die bestaan uit polymeren en die in uiteenlopende processen worden gevormd door polymerisatie of precipitatie van monomeren. Ze komen veel voor in colloïdale suspensies, latexen en nanoparticle-formuleringen en kunnen zowel solide als hollow of kern-schelmateriaal zijn. Deeltjes variëren doorgaans van nanometers tot enkele micrometers in diameter en kunnen monodispers of polydispers zijn.

Veel gebruikte polymeren voor deeltjes zijn onder meer polystyreen, poly(methyl methacrylaat) (PMMA), polymeeresters zoals PLA en PLGA, polyurethanen en polyacrylaten. Deeltjes kunnen puur synthetisch zijn of worden toegepast als kern met een andere shell, dus als kern-schil- of hybridenontwerpen. Verfijnde productieprocessen streven naar controle over vorm, grootte, porositeit en oppervlakteigenschappen.

Productiemethoden omvatten onder meer emulsion polymerization (in water, vaak voor latexdeeltjes), suspension polymerization (grotere druppels, stevige korrels), dispersion polymerization (precipitatie in oplosmiddel, resulterend in monodiscale deeltjes) en seed polymerization (opbouw van deeltjes stap voor stap). Deze technieken bieden mogelijkheden voor functionalisatie aan het oppervlak, bijvoorbeeld met carboxyl- of aminegroepen, of voor crosslinking om porositeit en stabiliteit te reguleren.

Toepassingen zijn breed: drug delivery en biomedical imaging met polymeren nanodeeltjes, coatings en pigmentdispensers, chromatografie en als dragermaterialen in catalyse- of biomedische systemen, en in cosmetica als microbeads (waar dit laatste onder strengere regelgeving valt). Milieuaspecten spelen een grote rol; sommige polymeren zijn biologisch afbreekbaar (bijv. PLA, PLGA), terwijl andere bijdragen aan microplastics-problemen. Recycling, verantwoorde afvoer en selectie van afbreekbare systemen zijn actueel aandachtspunt.