ocynkowania

Ocynkowanie to proces pokrywania metalu cyną, najczęściej stali, warstwą cynkową w celu ochrony przed korozją. W praktyce wyróżnia się dwie główne metody: ocynkowanie na gorąco (hot-dip) oraz ocynkowanie elektrolityczne (galwaniczne). Dzięki obecności cynku powłoka chroni stal zarówno przez mechaniczne uszkodzenia, jak i poprzez ochronę galwaniczną, w której cynk koroduje zamiast stali.

Ocynkowanie na gorąco polega na przygotowaniu powierzchni (oczyszczenie, odtłuszczenie, usunięcie tlenków) i zanurzeniu elementu w roztopionym cynku w temperaturze około 450°C. Powłoka jest grubsza i trwała, obejmuje wszystkie trudno dostępne miejsca. Jej grubość zależy od wymagań i geometrii elementu, zwykle mieszczą się w szerokim zakresie od kilkudziesięciu do kilkuset mikrometrów. Po wyjęciu z kąpieli powłoka utwardza się, tworząc trwałe zabezpieczenie, które bywa naprawiane przez ponowne ocynkowanie lub malowanie w miejscach uszkodzeń.

Ocynkowanie elektrolityczne polega na osadzaniu cynku w elektrolicie za pomocą prądu elektrycznego. Powłoka jest cienka i bardzo równomierna, dobrze pokrywa zagięcia i krawędzie. Grubość wynosi zwykle kilka do kilkunastu mikrometrów i jest łatwiejsza do kontrolowania niż w metodzie na gorąco, lecz wyraźnie mniej odporna na uszkodzenia mechaniczne.

Zastosowania obejmują konstrukcje stalowe, rury, elementy motoryzacyjne, ogrodzenia, mosty i różnego typu urządzenia przemysłowe. Ocynkowanie zwiększa trwałość konstrukcji, a w razie uszkodzeń ułatwia naprawę poprzez ponowne pokrycie cynkiem lub malowanie. Wybór metody zależy od środowiska, wymagań ochronnych i kosztów.

Najważniejsze normy obejmują ISO 1461 dotyczące ocynkowania na gorąco oraz odpowiednie normy EN/ISO dla ocynkowania elektrolitycznego; procesy prowadzi się przy zachowaniu przepisów ochrony środowiska i BHP.