lutingsmaterialen

Lutingsmaterialen zijn cementen die indirecte restauraties zoals kronen, brugwerk en inlays/onlays op een aangrenzende tand of implantaat bevestigen. Ze dienen voor retentie, afdichting tegen microlekkage en mogelijk bijkomende pulpaalbescherming. Daarnaast bestaan tijdelijke lutingsmaterialen voor kortdurende fixatie tijdens behandeling.

De belangrijkste klassen zijn: zinkfosfaatcement, polycarboxylaatcement en glas-ionomercement (GIC), zinkoxide-eugenol (ZOE) en harscementen (resin- of resin-modified glas-ionomercementen, RMGIC). Zinkfosfaat en polycarboxylaat reageren via zuur-base reacties; GIC en RMGIC combineren zuur-base reacties met fluorideafgifte; ZOE heeft een pijnstillerend effect maar lage mechanische sterkte; hars- of resincementen polymeriseren en leveren sterke adhesie aan zowel dentine als indirecte restauraties.

Belangrijke eigenschappen zijn retentie, adhesie aan dentine, oplosbaarheid, fluoride-afgifte, radiopaciteit en filmdikte. Zinkfosfaat- en polycarboxylaatcementen zijn mechanisch sterk maar kunnen pH-gevoelig zijn en irritatie van het pulpaalweefsel veroorzaken; glas-ionomercementen en resin-modified glas-ionomeren geven fluoride af en hebben betere afdichting; ZOE is zacht en weinig retentief maar heeft pulpaalbeschermende eigenschappen; resincementen bieden sterke adhesie aan indirecte restauraties maar zijn technieksensitief en vochtgevoelig bij toepassing.

Toepassing: zorgvuldige isolatie (rubberen dam), reiniging, selectie van het juiste cement, volgen van fabrikantinstructies voor mengen en luting, en controle op restmateriaal.