kondensatora

Kondensator to bierny element elektroniczny służący do magazynowania energii w polu elektrycznym. Składa się z dwóch przewodników zwanych okładkami, które oddziela izolator zwany dielektrykiem. Gromadzenie ładunku na okładkach powoduje powstanie napięcia między nimi.

Pojemność kondensatora, oznaczana C, mierzy się w faradach. W praktyce używa się milionów różnych wartości, najczęściej w pikofaradach, nanofaradach albo mikrofaradach. Ładunek zgromadzony w kondensatorze wynosi q = C V, a energia E = 1/2 C V^2. Napięcie znamionowe określa maksymalne bezpieczne napięcie robocze; przekroczenie go może doprowadzić do uszkodzenia dielektryka lub przebicia.

Istnieje wiele rodzajów kondensatorów, w tym ceramiczne, foliowe, elektrolityczne (aluminiowe i tantalowe) oraz zaawansowane superkondensatory. Kondensatory elektrolityczne są zwykle polaryzowane i muszą być podłączone zgodnie z oznaczeniami biegunów. Dielektryki wpływają na charakterystykę częstotliwości i strat energii, co decyduje o zastosowaniach w filtrach, układach odsprzęgania i zasilaczach.

Zastosowania obejmują wygładzanie tętnień w zasilaczach, sprzężenie między stopniami układów, filtrowanie sygnałów, układy czasowe i strojenie obwodów (kondensatory zmienne). Ważne parametry to ESR (rezystancja w szeregu), tolerancja, charakterystyka temperaturowa i maksymalne napięcie robocze. Dobór Kondensatora zależy od częstotliwości, wartości C i wymaganego napięcia pracy.