kondensatorze

Kondensator to podstawowy element elektroniczny służący do magazynowania ładunku elektrycznego w polu elektrycznym. Składa się z dwóch przewodników (płytek) oddzielonych materiałem dielektrycznym. Gdy kondensator jest przyłączony do źródła napięcia, na jednej płytce gromadzi się ładunek dodatni, na drugiej ujemny. Pojemność C określa zdolność do zgromadzenia ładunku i wyrażana jest w faradach (F). Związek Q = C·V opisuje zależność między ładunkiem a napięciem. Energia zgromadzona w kondensatorze wynosi E = 1/2·C·V².

Kondensatory występują w wielu typach, różniących się budową i właściwościami. Najczęściej spotykane są kondensatory ceramiczne, filmowe (foliowe), elektrolityczne oraz tantalowe. Kondensatory ceramiczne i filmowe są zwykle niepolarne, co oznacza możliwość podłączania ich biegunowo bez ograniczeń. Kondensatory elektrolityczne i tantalowe są polarne i muszą być podłączone zgodnie z biegunowością; zazwyczaj oferują większe pojemności kosztem większych strat i gorszych charakterystyk w wysokich częstotliwościach. Dielektryk w kondensatorach może być powietrzem, olejem, ceramiką, poliestrami, polipropylenem, papierem itp., co wpływa na pojemność, stratność i stabilność.

Główne parametry to napięcie znamionowe, pojemność i tolerancja, ESR (rezystancja równoważna) oraz współczynniki temperaturowe. Kondensatory pełnią rolę filtrów, stabilizatorów napięcia, elementów wygaszających skoki napięcia i sygnałów, a także magazynowania energii w układach zasilania i układach czasowych.

Historia kondensatora odwołuje się do tzw. Leyden jar z XVIII wieku; nazwa faradaya upamiętnia później pojmowaną pojemność. Dziś kondensatory są kluczowymi elementami praktycznie wszystkich elektroniki.