demielinizacyjne

Demielinizacyjne to przymiotnik odnoszący się do demielinizacji, procesu utraty lub uszkodzenia osłonki mielinowej otaczającej włókna nerwowe. Mielina zwiększa szybkość przewodzenia impulsów nerwowych dzięki skokom mioelektronicznym, a jej utrata prowadzi do spowolnienia lub zablokowania przewodnictwa, co skutkuje zaburzeniami neurologicznymi zależnymi od lokalizacji uszkodzeń.

W zależności od układu nerwowego, demielinizacja może dotyczyć ośrodkowego układu nerwowego (OUN) lub obwodowego układu nerwowego (OUN). W mózgu i rdzeniu kręgowym demielinizacja obejmuje oligodendrocyty, natomiast w obwodowym układzie nerwowym demielinizację wywołują komórki Schwanna. Procesy demielinizacyjne mogą mieć charakter autoimmunologiczny, zapalny, metaboliczny lub genetyczny.

Przykłady chorób demielinizacyjnych obejmują choroby OUN, takie jak stwardnienie rozsiane (MS) i inne demielinizujące zapalenia mózgu, oraz choroby PNS, takie jak zespół Guillaina-Barrégo (aktywna demielinizacja nerwów obwodowych). Do innych przykładów należą choroby dysplastyczne i leukodystrofie, które prowadzą do postępującej demielinizacji w dzieciństwie lub dorosłości.

Diagnostyka opiera się na historii klinicznej, badaniach neurologicznych, obrazowaniu rezonansu magnetycznego (MRI) oraz badaniach nienaruszających osłonki mielinowej, takich jak punkcja rdzeniowo‑czaszkowa i badania potencjałów wywołanych. W leczeniu stosuje się terapię chorób podstawowych, immunomodulujące lub immunoglobulinowe, plazmaferezę w cięższych stanach oraz rehabilitację. Rokowanie zależy od przyczyny i zakresu demielinizacji.