demielinizacyjnych

Demielinizacyjne to przymiotnik odnoszący się do demielinizacji, czyli utraty lub uszkodzenia osłonki mielinowej otaczającej włókna nerwowe w mózgu, rdzeniu kręgowym i/lub obwodowym układzie nerwowym. Demielinizacja zaburza przewodnictwo nerwowe, co może prowadzić do różnorodnych objawów zależnych od lokalizacji uszkodzeń. Procesy demielinizacyjne mogą mieć charakter ostry lub przewlekły i często wiążą się z zapaleniem lub autoimmunologicznymi mechanizmami.

Najbardziej wyraźne zastosowanie terminu dotyczy chorób demielinizacyjnych, zarówno w Ośrodkowym Układzie Nerwowym (OUN), jak i w Obwodowym Układzie Nerwowym (OUN). W graszce centralnej demielinizacja występuje w stwardnieniu rozsianym, neuromyelitis optica, ostrej rozlanej demielinizacyjnej encefalomielopatii (ADEM) oraz w innych chorobach demielinizacyjnych. W układzie obwodowym do demielinizacyjnych chorób należą przewlekła zapalenie demielinizująca polineuropatia (CIDP) i inne neuropatie demielinizacyjne.

Diagnoza opiera się na kombinacji objawów klinicznych, badań obrazowych i badań neurofizjologicznych. MRI jest kluczowym narzędziem w wykrywaniu zmian demielinizacyjnych w mózgu i rdzeniu kręgowym, zaś badania płynu mózgowo-rdzeniowego mogą wykazywać obecność określonych wzorców immunologicznych, takich jak oligoklonalne pasma. Ocena neurofizjologiczna (elektromiografia i potencjały wywołane) pomaga odróżnić demielinizację od innych typów uszkodzeń nerwów.

Leczenie zależy od konkretnej choroby i ma na celu zwalczanie stanu zapalnego, spowolnienie postępu i łagodzenie objawów. W chorobach OUN często stosuje się terapie immunomodulujące i immunoterapeutyczne, a także rehabilitację. W chorobach obwodowego układu nerwowego leczenie może obejmować immunoglobulinę dożylne, plazmaferezę i wsparcie symptomowe. Prognoza jest zróżnicowana i zależy od typu choroby, wczesnego rozpoznania i odpowiedzi na leczenie.