blaasinstrumenten

Blaasinstrumenten zijn muziekinstrumenten waarvan geluid ontstaat doordat de lucht die de speler in of uit het instrument blaast in trillingen wordt gebracht. De klankvorming verschilt per soort; bij koperen blaasinstrumenten vibreren de lippen tegen een mondstuk, bij veel houtblazers vibreren rieten, en bij fluiten gebeurt de toon door de lucht langs een rand te laten lopen.

Koperblaasinstrumenten vormen een belangrijke groep: trompet, hoorn, trombone en tuba. Geluid ontstaat door de lippen tegen het mondstuk te laten vibreren. De toonhoogte wordt geregeld met kleppen (trompet, tuba) of met een glijdende buis (trombone). Deze instrumenten zijn doorgaans van metaal en hebben een lange buis met diamanten verbindingen, kleppen of een slide.

Houtblazers bestaan uit rietinstrumenten en fluiten. Rietinstrumenten zoals klarinet (enkelriet), saxofoon (enkelriet) en hobo en fagot (dubbelriet) produceren geluid doordat het riet trilt tegen het mondstuk. De dwarsfluit produceert geluid door de lucht langs een rand te laten lopen; de toonhoogte wordt geregeld via kleppen en buislengte. Het klankkleur en bereik variëren per instrument.

Toepassingen: Blaasinstrumenten zijn onmisbaar in klassieke orkesten, windensembles en jazz, en komen ook voor in populaire muziek. Ze bieden een breed dynamisch bereik en een grote variatie aan klankkleuren, van zacht tot krachtig, met diverse articulatie- en expressiemogelijkheden.

Geschiedenis en bouw: Blaasinstrumenten ontstonden uit vroegere blaasinstrumenten en ondergingen in de 18e en 19e eeuw belangrijke verbeteringen, zoals kleppen en slides, die hun speelgebied uitbreidden. Moderne uitvoeringspraktijk gebruikt een breed scala aan materialen en vormen, maar het centrale principe blijft: lucht in trillingen brengen in een resonator.