basebandsignaalien

Basebandsignaal is een signaal waarvan de spectrale inhoud hoofdzakelijk rond de nul-frequentie (DC) ligt. Het wordt doorgaans zonder draaggolf uitgezonden, in tegenstelling tot passband-signalen die worden gemoduleerd naar hogere frequenties. Een basebandsignaal kan analoog of digitaal zijn en heeft een bandbreedte B, die de maximale frequentie-inhoud bepaalt.

In de praktijk wordt een basebandsignaal over een kanaal met voldoende lage frequentie-passband verzonden (bijvoorbeeld coaxkabel of twisted pair). Als het kanaal geen baseband-verkeer kan dragen, wordt het signaal omgezet naar een draaggolffrequentie (modulatie) en aan de ontvangzijde weer gedemoduleerd. Dit proces onderscheidt basebandcommunicatie van passbandcommunicatie, waarbij het signaal eerst omhooggemoduleerd moet worden om te kunnen traverseren.

Voorbeelden van basebandsignalen zijn audiosignalen (tot circa 20 kHz), video-basebandsignalen (tot tientallen MHz in oudere systemen) en digitale basebandsignalen zoals NRZ- of Manchester-gecodeerde data die rechtstreeks op kabels worden verzonden (bijv. Ethernet 10BASE-T). In digitale signaalverwerking wordt vaak gesproken over baseband- of complexe baseband-representatie: het tijdsdomeinsignaal na downconversion naar DC en de bijbehorende I- en Q-componenten.

Voordelen van basebandverkeer zijn onder meer eenvoudige modulatie en verwerking; nadelen zijn gevoeligheid voor lage-frequentie ruis, DC-drift en verlies bij lange afstanden. Ontwerpers gebruiken vaak signaalconditionering, encoding en equalization om de efficiëntie en betrouwbaarheid te verbeteren en om de benodigde bandbreedte te beheersen.