adhesioon

Adhesie verwijst naar het proces waarbij twee oppervlakken of materialen aan elkaar vast blijven door krachten tussen moleculen, vaak versterkt door chemische bindingen, of door mechanische verankering. In de natuur- en scheikundige context verwijst adhesie naar de sterkte van de hechting tussen twee materialen; in de biologie betreft adhesie vooral celadhesie en hechting aan de extracellulaire matrix. Adhesie kan plaatsvinden door verschillende mechanismen, waaronder fysische adhesie via van der Waals-krachten en capillaire werking, chemische adhesie door covalente of ionische bindingen, en mechanische adhesie door mechanische verankering en door diffusie en interdiffusie tussen de oppervlakken. De mate van bevochtiging (wettability) en de oppervlakte-eigenschappen van beide partners zijn cruciaal.

In de biowetenschappen verwijst adhesie vaak naar celadhesie, gemedieerd door adhesiemoleculen als integrines en cadherinen, en naar de hechting aan componenten van de extracellulaire matrix zoals collageen en laminine. In de industrie worden adhesieve stoffen gebruikt om materialen te verbinden, variërend van lijmen en coatings tot medische en tandheelkundige adhesieven. Medische adhesieven omvatten weefselklevers zoals fibrine, en synthetische lijmen zoals cyanoacrylaten, terwijl tandheelkundige adhesieven bonding-systemen voor restauraties mogelijk maken.

De sterkte en duurzaamheid van adhesie hangen af van factoren zoals oppervlaktesvoorbehandeling, reinheid, vochtigheid, temperatuur en de aard van de lijm of adhesiemiddel. Veelal worden tests uitgevoerd om hechting te evalueren, zoals peel- of lap-shear-testen. Ontwikkelingen richten zich op duurzamere materialen, betere biocompatibiliteit en langere houdbaarheid onder overgangscondities.